دل خسته

ای دل،اینجا دگر جای ما نیست

با غم ما کسی اشنا نیست.

ای بلاکش،چه جویی چه خواهی؟

در دیاری که رسم وفا نیست،

مهربانی ندارد خریدار،

عشق و حسن و هنر را بها نیست

هرچه بینی فریب است و نیرنگ

روی دل ها به سوی خدا نیست

این منم بی نصیب از جوانی

این منم کشته ی مهربانی

رانده از درگه مهربانان

خسته از تیغ یاران جانی

این منم تشنه ی باده ی مرگ

این منم سیر از زندگی

این دل و این همه رنج و اندوه

این من و این غم جاودانی

ای خدا،یار من باوفا بود

با غم اشنا،اشنا بود

ایت رحمت اسمان ها

مظهر عشق و لطف و صفا بود

از رخش پرتو مهر می تافت

در نگاهش جمال خدا بود

غنچه ی حسن او جلوه ها داشت

بلبل طبع من خوش نوا بود

دیگر ان نازنین در برم نیست

سایه ی مهر او بر سرم نیست

عشق و حسن و هنر را چه حاصل

این گنه بس که سیم و زرم نیست

نیک داند که بی او به جز مرگ

بی گمان چاره ی دیگرم نیست

ان همه ارزو رفت بر باد؟

ای خدا،ای خدا،باورم نیست

ای دل خسته،با درد خو کن

اشک غم را نهان در گلو کن

غنچه ی ارزوی تو پژمرد

بعد از این مرگ را  ارزو کن

سر به دریای حیرت فرو بر

گوهر عشق را جستجو کن،

گرچه ان گل تو را برد از یاد

هر نفس یاد او،یاد او کن

شعر از فریدون مشیری . . .